Scheidingsgevalletje

Een jaar of tien geleden bezocht ik het prachtige monumentale kerkhof Eshof bij Haren. Op een bepaald moment viel mijn oog op een enorme plaat zwart marmer. Zo groot als een tweepersoonsbed. Op de linker kant was tekst gegraveerd; de rechter zijde was nog blanco. Daar komt de partner te liggen, was mijn eerste gedachte. Zoiets ontroert me.

Uit de tekst bleek dat de man er al lag. Maar aan de data zag ik dat zij er al láng had moeten zijn. Ik schrok enorm, mijn adem stokte. Het is toch niet waar! Ze is niet gekomen!! Wat is er gebeurd? Is ze na zijn dood weer verliefd geworden? Heeft ze gekozen om naast iemand anders te liggen? Het zal toch niet waar zijn? Maar ik kon niks anders bedenken. Wat een leed moest dat betekenen voor de man onder de grond! Hij lag daar maar te wachten. En te piekeren: zó oud zal ze toch niet worden? Zijn vermoeden begon langzaam te groeien dat ze helemaal niet meer zou komen. En na verloop van tijd wist hij het zeker….. Wat verschrikkelijk moet dat zijn.

Ik was zó blij dat ik verderop een graf met een gelukkig echtpaar zag. Zie de foto, wat een prachtig stel. Het was duidelijk dat hij eerst was gekomen. En dat zij later was bijgezet. Wat een lieve vrouw en wat prachtig dat ze samen zijn uitgebeeld. Het toont de liefde die na de dood gewoon voortgaat. Gisteravond ben ik nog maar eens naar het geluk gaan kijken. Ik heb eindeloos gezocht, maar kon verdorie het graf nergens vinden! Zou het echtpaar uit mekaar zijn?

De zwarte plaat vond ik wel terug. De rechter kant was nog steeds onbeschreven. Ik stond een poosje te kijken; het was al bijna donker. Verbeeldde ik het me? Hoorde ik snikken onder de plaat? Zo kan het niet langer, bedacht ik. Verderop was een veldje met urnen. Met het licht van mijn mobieltje vond ik een urn van een willekeurige mevrouw. Ik wrikte de urn los en zette haar op de rechterzijde van de zwarte plaat. Morgen maar eens luisteren of het snikken is gestopt.