Heel Groningen Wipt

“Zullen we samen wippen, mevrouw?” vroeg ik aan een dame die langs de Emmalaan op een terrasje in haar tuin stond, terwijl ik met m’n schep naar haar tegels wees. Ze schrok, sloeg haar handen voor haar borst en zette grote ogen op. Het angstzweet brak haar uit. “Het is ook goed tegen de hittestress!” voegde ik er nog aan toe. Ze draaide zich om en vluchtte haar huis in.

Onlangs startte voor de zesde keer het NK Tegelwippen, een landelijke competitie tussen gemeentes. In 2021 besteedde ik er ook al eens aandacht aan. Waarom moeten we tegels wippen? Omdat we met vergroenen de biodiversiteit van onze leefomgeving vergroten. Deze wijsheid haalde ik uit de krant. Het voorkomt wateroverlast en hittestress. In het hele land zijn gemeentes aan het tegelwippen, onder het motto ”Heel Holland Wipt”. We zijn een beetje gek geworden.

Gemeentes vervangen straatstenen en terrastegels door groen, samen met de bewoners in hun eigen tuinen, om daarmee hun klimaatadaptatie doelstellingen te halen. De hoofdprijs (een gouden tegel) is voor de gemeente die de meeste tegels wipt. Ofwel het aantal tegels gedeeld door het aantal inwoners. Rucphen was destijds als eerste het beste in wippen. Door een goede organisatie, met “Heel Rucphen Wipt”, waren ze de beste. Groningen werd toen 21e, met 50.000 tegels, dus wij moesten meer oefenen.

Nou dat lukte! Het jaar daarop (2022) werd Groningen al 15e. De twee jaren daarna werden we 9e. Maar vorig jaar zakten we terug naar de 12e plaats. Het moet beter! Dus dacht ik, ik ga een beetje helpen. Nou heb ik zelf geen één tegel in de tuin, dus op zoek naar een ander tuintje. Dat is niet moeilijk in Haren. Ik fietste met m’n schep het dorp in en bij het allereerste huis, aan de Emmalaan, waren stratenmakers nét bezig de tegels te verwijderen. Geweldig! Ik gaf ze een compliment, maar ze begrepen het niet. “Hoezo verwijderen? We hebb’n ze d’r juust inleit, mejong!” Ai, helemaal fout. Misschien leeft het tegelwippen in Haren nog onvoldoende, vermoedde ik. Ik fietste snel door en even verderop stond dus de argeloze mevrouw op een terrasje in haar tuin. Toen ik vroeg, of ik mocht wippen, sloeg ze op de vlucht. Enge mannen, die tegelwippers.