Cor Kalfsbeek Architect

Vorige week maakte ik de uitvaart mee van Cor Kalfsbeek uit Paterswolde. Hij werd 93 jaar. Toen ik begin jaren ’80 in Delft afstudeerde, liepen de bureaus net leeg door gebrek aan werk. Op dat moment was ook Architectenbureau Kalfsbeek inmiddels gehalveerd. Maar toen er desondanks een grote opdracht bij Cor binnenkwam reageerde hij blij verrast toen ik belde: hij kende me niet, maar ik kon meteen beginnen. Ik had er graag een verhuizing naar Borger voor over.

Je kunt het werk van Cor Kalfsbeek indelen in drie fasen. In het begin werden er veel multifunctionele gebouwen in Drenthe gerealiseerd. Grote programma’s die dankzij een zorgvuldige architectuur op een fraaie manier werden ingepast in een kwetsbare dorpse omgeving. Aan het begin van de tweede fase startte ik bij het bureau; toen was die stroom opdrachten voorbij. Na verloop van tijd werd het weer beter en kwamen er opdrachten voor kantoren en utilitaire gebouwen. Inmiddels was Cor getrouwd met Sibylle, dochter van een architect uit Berlijn. Zij bracht een nieuwe allure in met prachtige serene interieurs. Wit was het devies. Kleur was bijna niet nodig.

Eind jaren 90 hebben Cor en Sibylle hun bureau verlaten. Maar het werk ging door, want er kwamen particuliere opdrachten binnen voor grote en nog grotere woonhuizen. Een indrukwekkend oeuvre aan juweeltjes kwam in die laatste fase tot stand. Omdat hij, zonder de druk van het grote bureau, uitsluitend genietend aan het werk was. Op hun website (corkalfsbeek.nl) is het allemaal te bekijken. Het is veel, maar het is smullen.

Een zaal vol mensen maakte de uitvaart mee. In de toespraken werd Cor geprezen om zijn vele kwaliteiten, maar eentje ervan raakte mij in het bijzonder, zijn rol als verbinder. Cor was in staat om mensen te verbinden en duurzame contacten te smeden. Onder de aanwezigen waren dan ook veel opdrachtgevers, oud-medewerkers en collega architecten. Cor was tot het laatst toe geïnteresseerd in alles en iedereen. Hij kon bijna niets meer, maar samen met hem autoritjes maken langs architectuur vond hij heerlijk.

Van de vele gebouwen die hij realiseerde zijn ook al enkele gesloopt. Het verdrietigste is het gemeentehuis van Bergen (NH). En het kantoor van de VAM in Wijster. En een aantal Culturele Centra ui de jaren ’70. Toen werd veel minder energetisch verantwoord gebouwd en dat breekt je nu op. Maar we moeten wel goed opletten dat we dit erfgoed bewaren. Het is het waard. De foto bij deze column is een enkele greep uit een fantastisch oeuvre: Stal Arcadia in Vledder (2006). Pure schoonheid.