Baksteenschool
Haren heeft er een nieuw schoolgebouw bij: voor IKC De Brink. Dat is al lang geen nieuws meer, maar ik had er nog niet over geschreven. Waarom niet? Omdat het nog steeds niet klaar is. Het gebouw wel, maar de invulling van de omgeving laat op zich wachten. De stratenmakers lijken de klus van hun leven te hebben. En het aantal hekjes dat de kinderen in goede banen moet leiden, groeit ook gestaag rond de school.
De artist impression, die Haren de Krant exact 5 jaar geleden al toonde, beloofde een ambitieus gebouw. Dat is het geworden. Een fraai onderwijsbolwerk van baksteen en glas. Het toont zich aan de voorbijgangers uit Haren met een stevig drie-laags front. Naar achteren, richting het spoor, trapt het af via een sporthal, een speelplein op het dak en een tribune naar het maaiveld. Het ontwerp wordt daar wat rommelig, maar de enkele hond-uitlatende-wandelaar zal dat een zorg zijn.
De opbouw van het front, wat de meeste voorbijgangers wel zien, is geraffineerd. De begane grond is een stevig basement om de verdiepingen te dragen. De ramen op de begane grond lopen consequent tot het maaiveld, waardoor ze poortachtig zijn. Ze zorgen ervoor dat het gebouw lichtvoetiger wordt. Minder zwaar eigenlijk. De eerste verdieping is een doorgaande glasstrook, onderbroken door een grote serie dunne gemetstelde penantjes. Opnieuw wordt het gebouw hierdoor lichter (minder zwaar). Want de topverdieping , die wel een zwaar massief volume is, wordt door die dunne penantjes moeiteloos getild. Het is knap dat dit gebouw, ondanks z’n forse volume met veel baksteen, toch door deze aanpak luchtig is gebleven.
Het is ook mooi om te zien dat het ontwerp zich na de presentatie van de artist impression in positieve zin heeft ontwikkeld. In de werkelijkheid is de gevel van de begane grond veel rustiger geworden. Ook de horizontale glasstrook van de eerste verdieping is door eenduidiger kleurgebruik begrijpelijker. De toplaag van de artist impression was, met zijn verticale lamellen, zeker mooier dan de uitgevoerde versie. Maar toch prevaleert de werkelijkheid, omdat die uitvoering iets minder geprononceerd is. De bovenste laag harmonieert nu meer met het gebouw en ondersteunt het concept rustiger.
Op de hoek aan de voorzijde ligt de entree. De hoek is afgerond. De ronde vorm komt elders in het ontwerp ook hier en daar voor. Dat is jammer. Ik veronderstel dat, in de impressie fase, het commentaar geweest is dat men het allemaal wat te hard vond. Met die ronde vormen is kennelijk geprobeerd het geheel te verzachten. Het was, mijns inziens, door de overige aanpassingen niet meer nodig geweest. Nou ja, een kniesoor…. Ik hoop wel dat de stratenmakers snel ophouden met tegels leggen. Dat is, in deze tijd van tegelwippen, niet meer gepast.
